บางช่วงเวลา

posted on 19 Jun 2013 00:50 by wonam in articles
 
หลายคนพอกล่าวถึงประสบการณ์การเป็นอาจารย์ มักนึกถึงว่าการเป็นอาจารย์คือการถ่ายทอดความรู้ให้กับนิสิต หรือถ้าจะเป็นแนวทางร่วมสมัยหน่อย อาจารย์ก็เป็นผู้กระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ โดยอาจจะผ่านทางการตั้งคำถาม สนทนา หรือยกตัวอย่างหลอกล่อให้นิสิตเกิดความใคร่รู้

อย่างไรก็ตาม จากประสบการณ์การประกอบอาชีพอาจารย์ที่ผ่านมา ผมคิดว่าความคิดดังกล่าวอาจจะมองอะไรเพียงด้านเดียวมากเกินไป

ในการสอนวิชาใดครั้งหนึ่ง ๆ ผมก็จะพบว่าหลาย ๆ เรื่องที่ไม่เคยรู้ ก็ได้รู้ บางเรื่องที่รู้งู ๆ ปลา ๆ ก็ได้รู้และเข้าใจมากขึ้น ความเข้าใจบางเรื่องก็แหลมคมขึ้น  ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะจากการเตรียมสอน การพูดคุยระหว่างเรียน หรือการตอบคำถามหลังเรียน

ไม่ใช่แค่นิสิตที่ได้ขัดเกลาความคิดระหว่างเรียน แต่อาจารย์เองก็ได้พัฒนาความรู้ความเข้าใจไปพร้อม ๆ กัน  นิสิตและอาจารย์ล้วนเป็นผู้ให้และผู้รับในเวลาเดียวกัน  และผมคิดว่ามันยากมากที่จะบอกว่าฝ่ายใดได้รับอะไรมากกว่ากัน

การเป็นอาจารย์ก็เหมือนการเดินทางบนทางสายหลักเดิม ๆ ซ้ำ ๆ กัน อาจจะมีแวะโน่นนี่บ้าง แต่วงรอบปีการศึกษาก็หมุนไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางนั้นก็มีนิสิตมากหน้าหลายตา แตกต่างทั้งพื้นเพความหลังและจุดมุ่งหมายมาร่วมเดินด้วย

เป็นการใช้เวลาบางช่วงเวลาร่วมกัน โดยต่างคนอาจมีเป้าหมายต่างกัน

ในการเดินทางสายเก่านี้ อาจารย์ก็เป็นแค่ผู้ที่เดินมาก่อน และอาจารย์ไม่สามารถจะเลือกให้นิสิตได้ว่าจะเดินผ่านทางเส้นนี้อย่างไรเพราะว่าเป้าหมายของแต่ละคนต่างกัน และทุกคนมีหน้าที่จะต้องเลือกทางเดินของตนเองและรับผิดชอบกับอนาคตที่จะเกิดขึ้นระหว่างทางที่เดิน

สิ่งที่ผมคิดว่าอาจจะทำได้กับผู้ร่วมทางคือบอกเล่าประสบการณ์ ตักเตือนบ้างและให้กำลังใจ  เพราะว่าทางที่นิสิตที่ร่วมทางจะต้องเดินต่อไปนั้น ยังมุ่งต่อไปอีกไกล อาจจะแตกต่างและเดินไปอย่างยากลำบากกว่าทางอาจารย์ได้เคยเดินมา

เมื่อเขียนถึงตรงนี้ ผมนึกถึงบทกวีเก่า ๆ ที่ผมเคยอ่านในภาคภาษาไทย จนกระทั่งไม่นานนี้มีคนชี้ให้เห็นว่าน่าจะมาจากบทกวีภาษาอังกฤษบทไหน:

The Road Not Taken - Robert Frost

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

ที่อยากให้หลายคนได้อ่าน เพราะว่าหลายคนอาจจะต้องเดินทางที่ไม่ค่อยมีคนเดินเหล่านี้ และบทกวีบทนี้อาจจะเป็นกำลังใจให้ได้เช่นกัน
 
จริง ๆ แล้ว หมายเหตุสั้น ๆ นี้เกิดจากการนึกถึงการที่มีนิสิตชวนไปงานไหว้ครู ผมคิดว่าผมคงจะไม่ไปร่วมงานนี้อีกนาน เพราะว่าจริง ๆ แล้ว อาจารย์แบบผมควรจะต้องหันกลับมาไหว้นิสิตที่ทำให้ผมได้ขวนขวายเรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเอง ทั้งอาจจะผ่านทางคำถาม ข้อสงสัย หรือคำประชดประชัน ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้การเดินทางบนเส้นทางเดิม ที่มีเปิดเทอม สอบ ปิดเทอมวนซ้ำไปมา ของวงรอบปีการศึกษานั้น น่าอภิรมย์ยิ่งนัก
 
------
หมายเหตุ (19 มิ.ย. 56): จากลิงก์ http://zenpencils.com/comic/60-robert-frost-the-road-not-taken/ ที่นัทที นิภานันท์ได้มาแปะไว้ในอีก status หนึ่ง ระบุว่าบทกวีข้างต้น จริง ๆ แล้วไม่ได้พูดแนะนำให้เลือกทางที่มีคนเดินน้อยกว่าเท่าใดนัก แต่กลับพูดถึงว่าชีวิตมีทางเลือก ที่เมื่อเลือกแล้วอาจจะพาไปสู่สองทางที่แตกต่างกัน โดยไม่ได้บอกว่าทางไหนจะดีกว่ากัน (ซึ่งจริง ๆ แล้วก็ไม่สามารถบอกได้ เพราะว่าเราไม่สามารถเดินเส้นทางสองเส้นทาง แต่ยัง "be one traveler" ได้)

Comment

Comment:

Tweet

Almost everybody can be a teacher. It all depends if you really have such an ability as explain others something and if you have a patience for it. At research paper writer service there are some good tips on teaching.

 

 

#5 By corbettsue on 2016-04-26 14:31

big smile Hot!

#1 By sofa on 2013-06-26 13:54