เศษเสี้ยวที่ 7

posted on 12 Nov 2010 20:46 by wonam in stories
ฟ้าจะอยู่สูงแค่ไหน มันก็ไม่เกินสายตาคนที่มองนั่นแล่ะ

เราไม่เห็นจะสนใจเลยว่าฟ้ามันจะสูงแค่ไหน

แล้ววัน ๆ มานั่งมองอะไรที่ตรงนี้ล่ะ
 
เราก็แค่ไม่มีอะไรทำ

ก็เลยมานั่งฝัน?

คงงั้นมั้ง นั่งฝันไปเรื่อย ๆ ไม่ได้ทำอะไร มันผิดตรงไหนหรือเปล่า?

ไม่หรอก

เคยคิดไหมว่าถ้าเราเป็นนก จะบินไปได้สูงแค่ไหนกัน

คิดแค่ว่าถ้าบินสูงไป แล้วเหนื่อย นกจะตกมาตายหรือเปล่า?

เป็นการมองโลกแต่ในแง่ร้ายจริง ๆ

แล้วเธอคิดว่าเธอจะบินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้คิดไว้ก่อนเหรอว่า ถ้าหมดแรงจะทำอย่างไร

ยังไงเราก็บินไม่ได้อยู่แล้ว จะไปกลัวอะไร

นั่นสินะ

แล้วเธอไม่เคยฝันอะไรเรื่อยเปื่อยเลยเหรอ

เช่นอะไรล่ะ?

เช่น ฝันอยากเห็นโลกสงบสุข อะไรทำนองนี้น่ะ

(หัวเราะ)

บ้าน่ะ เอาฝันอะไรก็ได้

(เงียบ)

ทำไมเธอชอบเดินมานั่งตรงนี้เหมือนกันล่ะ

ไม่รู้สิ เรื่อกพวกนี้ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ

ก็แค่อยากรู้

บางอย่างถึงมีเหตุผลก็ไม่อยากบอก บางอย่างอยากบอกก็ไม่มีเหตุผล

พูดมั่ว ๆ ไปเรื่อยนะ

(ยิ้ม)

เราจะกลับแล้ว เย็นแล้ว

ไปเหอะ เราคงจะนั่งตรงนี้อยู่อีกสักพัก

ฟ้าค่อย ๆ มืดลง ไฟจากตึกต่าง ๆ ค่อย ๆ เด่นชัดขึ้น  แสงไฟพวกนี้คงมีอยู่มาตลอดวัน แต่แสงอาทิตย์กลับกลบมันไปเสียสิ้น  เหมือนกับแสงดาวที่ฟ้าสีฟ้าใสทำให้ไม่มีใครมองเห็น  ถ้าฟ้าสวยมีแสงดาวสีขาวแซมเป็นจุดมันคงไม่สวยอย่างที่มันเป็นอยู่ทุกวัน