เศษเสี้ยวที่ 2

posted on 03 Oct 2010 17:42 by wonam in stories
ขั้นแรกของการขึ้นบันไดเป็นขั้นที่คุณจะตระหนักถึงการมีอยู่ของบันไดมากที่สุด ขั้นเหลือ ๆ มันก็แค่ทำตามจังหวะเดิมที่ผ่านมา ยกเท้า โน้มตัว วางขา ไม่มีอะไรแปลกใหม่

บางครั้งถ้าความสูงของขั้นบันไดไม่เป็นอย่างที่คุณคาดคิด สิ่งที่คุณไม่คาดคิดก็อาจจะเกิดขึ้น หกล้มคะมำ หรือกระทั่งเกิดอาการบาดเจ็บขึ้นก็เป็นได้

ตึกที่ผมทำงานอยู่มีลิฟต์ แต่มันไม่ค่อยพอหรอก บางทีรีบ ๆ วิ่งขึ้นบันไดอาจจะเร็วกว่า  แต่แม้ว่าจะเป็นแค่ชั้น 2 หรือ 3 คนก็ยังพอใจที่จะยืนรอขึ้นลิฟต์อยู่ดี มันคงสบายกว่า เสื้อไม่เปียกและตัวไม่เหม็น

วันนี้เกิดเหตุจำเป็นที่ผมต้องเดินขึ้นบันได ไม่ใช่ว่าผมอยากจะออกกำลังอะไรหรอก แต่เป็นวันที่ตึกประกาศสนับสนุนการประหยัดพลังงาน โดยปิดลิฟต์ในช่วงเวลาเร่งด่วน  ผมทำงานอยู่ชั้น 12 ก็ไม่รู้ว่ากว่าจะเดินไปถึงจะเป็นเวลากี่โมงกันแน่

เวลาเข้างานคือ 9 โมงเช้า นี่ก็ 9 โมงกว่าแล้ว  แต่บันไดดูว่างเปล่า ผมคิดว่าน่าจะมีคนวิ่งขึ้นหรือเดินขึ้นกันมากมาย ส่วนใหญ่คนรับผิดชอบก็มักจะมาเช้า หรือไม่ก็จำได้ว่าวันนี้จะต้องมาเช้าเพื่อเดินขึ้นบันไดไปให้ทันเวลา 9 โมง  ผมจำได้แม่นว่าหัวหน้าหน่วยกำชับไว้ล่วงหน้าว่า ถึงจะปิดลิฟต์แต่กำหนดเส้นตายว่ามาสายจะยังเป็นเวลาเดิม หลายคนคงกลัวและรีบมาเดินขึ้นบันไดกันอย่างเสียไม่ได้

บันไดขั้นต่าง ๆ ก็เหมือน ๆ กัน การเดินขึ้นขั้นแรก ๆ เป็นงานปลอกกล้วยเข้าปาก แต่จนกระทั่งคุณเริ่มเหนื่อยนั่นล่ะ คุณถึงจะเริ่มเข้าใจว่างานง่าย ๆ ทำซ้ำ ๆ ก็ต้องการความตั้งใจและใช้กำลังเหมือนกัน
 
ตอนนี้ผมเดินมาจนถึงชั้นที่ 4 แล้ว แต่บันไดยังเงียบอย่างน่าประหลาด  บางครั้งการเดินคนเดียว บนเส้นทางที่น่าจะมีคนเดินอยู่ด้วยเยอะ ๆ ก็ทำให้น่าสงสัยว่าความเข้าใจอะไรกันแน่ที่ไม่ถูกต้อง ระหว่างเส้นทางที่เดิน กับความเชื่อว่าน่าจะมีคนเดินอยู่ด้วยเยอะ ๆ
ขอบคุณครับ

#2 By wonam on 2010-10-07 19:31

ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะอาจารย์

#1 By Garnet on 2010-10-03 20:40