ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

ดาวดวงนั้นลอยอยู่ไกล แต่แสงสว่างนั้นแจ่มชัดเมื่อเขามองในยามค่ำคืน บนดาดฟ้าตึกทำงานมองไปไกลไกลเห็นรถรายังวิ่งวุ่นแม้ว่าตอนนี้เข้าใกล้เวลาของวันใหม่ เขาสูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

ในห้องนั้นเขาจับเศษเสี้ยวของความคิดชิ้นเล็กชิ้นน้อย ประติดประต่อกันเข้าเป็นรูปร่าง จากความฝันและอุดมการณ์ค่อย ๆ ทอทักให้เป็นชิ้นเป็นอัน เขาวางโครงร่างโดยใช้ทั้งความเชื่อและข้อมูลที่ได้ศึกษา จากนั้นสำหรับแต่ละองค์ประกอบเขาค่อย ๆ สร้างส่วนย่อยชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำมาเชื่อมกันให้เป็นก้อน ทีละนิดละนิด จากก้อนที่มีไม่กี่ชิ้นส่วนย่อย ค่อย ๆ รวมกันเป็นกลุ่มก้อน เป็นชิ้นเป็นอัน บางครั้งเขาก็หยิบส่วนที่สร้างไว้ก้อนเล็ก ๆ มาทดสอบ ถ้าพบว่าไม่เป็นไปตามที่หวังเขาก็แก้ไขและสร้างขึ้นมาใหม่ บางทีเขาก็หยิบก้อนที่ใหญ่หน่อยมาทดลองดู เพื่อลองว่าชิ้นส่วนย่อย ๆ ประกอบกันได้ตามต้องการหรือไม่  บ่อยครั้งที่ความผิดพลาดทั้งหมดมาจากส่วนเล็ก ๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้  บางทีก็มีสิ่งที่เขาไม่ได้คาดการณ์มาก่อน

โลกใหม่ เขาฝันถึงโลกใหม่...

และเขาเองจะเป็นคนหนึ่งที่ช่วยสรรค์สร้างโลกใหม่ใบนี้ให้เป็นตามที่ต้องการ  โลกใหม่กว้างไกล มองไปได้สุดสายตา โลกใหม่ใบนี้ไม่ได้มีแค่สามมิติแต่เป็นโลกที่เชื่อมโยงกันด้วยความสัมพันธ์ที่ไร้ขีดจำกัดทางกายภาพ  โลกใหม่เป็นโลกที่ทรัพยากรมีอย่างล้นเหลือจนแทบจะทำให้ระบบเศรษฐศาสตร์ดั่งเดิมที่วางอยู่บนแนวคิดว่าทรัพยากรนั้นเป็นสิ่งขาดแคลนแทบจะต้องเริ่มศึกษากันใหม่ โลกใบนี้มีศักยภาพที่จะเป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถเติบโตได้ตามความพอใจและความสามารถของตน  เขาฝันถึงผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่พอที่ทุกคนจะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้ร่มเงาของใคร

ระหว่างที่กำลังหมกมุ่นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เขาได้ยินเสียงอะไรดังขึ้น

เขาวิ่งออกไปดูด้านนอก ที่บนทางด่วนที่อยู่ไม่ไกลนั้นมีควันลอยขึ้นมา คนวิ่งกรูกันบนนั้น

เขามองอย่างไม่สนใจ และเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้งและถอนหายใจ

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าโลกทั้งใบเริ่มหดตัวลงเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดยั้ง เขาเอามือกุมขมับ ทรุดตัวลง และมองไปยังชิ้นส่วนแห่งความล้มเหลวที่อยู่ตรงหน้า เขาลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกใบใหม่ที่เขาทุ่มเทสร้าง เขาลืมนึกถึงคนอีกครึ่งหนึ่งที่จะต้องอยู่ในนั้นเช่นกัน