ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

ผมเดินมองป้ายเตือนต่าง ๆ ที่ติดอยู่บนรั้วสังกะสีลอนเหลี่ยมข้างเขตก่อสร้างตึกสูง สัญลักษณ์ที่บอกให้ใส่หมวกกันสิ่งของตก ออกแบบได้สวย ป้ายสีแดงเด่นอยู่บนพื้นหลังสีเขียวของรั้ว

ผมได้ยินเสียงร้องจากด้านบน และเงยหน้าขึ้นไป...

ผมนึกถึงมือนั้นที่ผมเอื้อมไปพยายามจะสัมผัส นึกถึงภาพที่คุ้นตาและเสียงที่อาจจะตอบมา ผมนึกถึงหนังสือที่เพิ่งซื้อมาและยังไม่ได้อ่าน สถานที่ที่อยากจะไป เพื่อนที่เคยเกริ่นกันว่าอยากนัดทานข้าว  ผมนึกถึงสายลมแผ่วเบาที่พัดมาทักทายยามนั่งเล่นริมสระน้ำ ที่ศาลา ที่ม้านั่งหินริมทางเท้า ที่เธอเดินผ่านมาและผมมองไปจนสุดสายตา ภาพนั้นยังติดตา ความรู้สึกอยากจะวิ่งตามไป วิ่งไปจนกว่าจะหมดเรี่ยวแรง ภาพของประตูรั้วที่ปิดอยู่ ที่พยายามมองเข้าไปด้านใน  หลายเรื่องที่ยังสงสัย ผมจะมีโอกาสได้ยืนอยู่ตรงนั้นหรือไม่ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเช่นไร คนนั้นคนโน้นคนนี้จะได้เจออีกไหม ฝันของผู้คนเหล่านั้นจะเป็นจริงได้หรือไม่ แล้วฝันของผมเองที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในวันข้างหน้าผมจะยังจำได้หรือเปล่า ผมจะจำตัวของผมเองในวันนี้ได้หรือเปล่า หรือว่า...

แล้วเหตุการณ์นั้นถ้าผมอดทนสักหน่อย ใช้เหตุผลสักที หรือในอีกครั้งที่น่าจะทำตามใจ เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียใจ และจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดว่าทำไม อย่างไร หรือว่าถ้าไม่ได้ทำอย่างนั้น  ถ้าเพียงแต่ว่าผมจะเดินออกมา หรือว่าถ้าผมจะตอบว่าไม่  ถ้าผมลืมว่าควรจะทำสิ่งนั้น หรือแค่ชะล่าใจ  ถ้าผมไม่ได้ยกมือ ไม่ได้เดินเข้าไปทักทาย ถ้าผมปล่อยให้แค่การพบปะเป็นแค่การพยักหน้า ถ้าผมไม่ถามว่าเป็นอย่างไร หรือถ้าผมไม่เสนอทางเลือกและไม่ได้สมัครใจเข้าไปบอกกล่าว  ถ้าผมหุบปากหรือไม่ตอบโต้ในวันนั้นแล้ววันนี้จะเป็นอย่างไร...

แล้วพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร...

แล้วผมจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกหรือไม่?