ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

... แล้วร่างกายก็เหมือนกระทบกับอะไรบางอย่าง

เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับสภาพความเป็นจริง  สลัดภาพที่เคยฝันออกและเริ่มเรียนรู้ใหม่ว่าเราเป็นใครและกำลังทำอะไร  มองหันหลังไปเป็นทางทอดยาวที่ได้เดินมา  เส้นทางเดินนั้นที่เลี้ยวไปมา บางขณะก็เหมือนเดินหมุนวนย่ำไปมา บางครั้งก็เดินย้อนกลับไปทางเก่า  สิ่งที่วัดไปตอนนี้เป็นเพียงระยะขจัดที่ไกลห่างจากจุดเริ่มต้น แต่ไม่สามารถบอกได้ว่า กำลังเดินขึ้นสู่ยอดเขา หรือว่าเดินลงสู่หุบเหว

แต่อย่างน้อยเท้าก็ติดพื้น