ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

ผมเพิ่งจะกินยาแก้ปวดหัวไป... คาดว่าน่าจะมาจากการหลับที่ไม่ถูกท่าเมื่อตอนที่นั่งรถมายังที่นี่ เป้าหมายของการเดินทางที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายนี้ เมื่อกลับมาลองคิดดูก็ยิ่งทำให้รู้สึกไม่คุ้มค่าเวลาและอาการปวดหัวที่ได้รับสักเท่าใด หลายคนบอกว่าการได้ทำตามความฝันเก่า ๆ ยามเด็กนั้นเป็นสิ่งที่สวยงาม สำหรับผมแล้วเมื่อได้ลองทำเข้าจริง ๆ มันก็เป็นแค่สิ่งที่ผ่านมาและผ่านไป ไม่มีอะไรน่าจดจำสักเท่าใด ซึ่งจริง ๆ แล้วมันก็ไม่น่าแปลกอะไรที่เป็นแบบนั้น ลองนึกย้อนกลับไปตอนเด็กเมื่อตอนฝันและคาดหวัง ในตอนนั้นความฝันก็แค่โผล่มา ผ่านมา และเราก็แค่คว้ามันเอาไว้ หยิบจับ ยึดถือเป็นจริงเป็นจัง จากความไม่มีอะไร กลายเป็นสิ่งที่จีรังยั่งยืน และหลาย ๆ ครั้งก็เป็นสิ่งที่กำหนดทางเดินชีวิต และตัวตนของเราในวันนี้ พอคิดได้ตามนี้บางทีก็รู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาด รอยเท้าทางเดินชีวิตของเรา ทั้งหมดก็วางอยู่บนสิ่งที่แทบจะไร้แก่นสาร เหมือนปุยเมฆ  ความรู้สึกดังกล่าวมักตามด้วยความรู้สึกของการร่วงหล่นที่ไม่มีวันสิ้นสุด...

(เขียนไปเรื่อย อยากเห็นต้นไม้โต :) )