ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

เธอนั่งรำพึงกับตนเอง หลายสิ่งไม่เป็นไปตามที่ฝัน

มองหน้าต่างที่ปิดอยู่ มองเพดานที่อยู่ด้านบน มองหลอดไฟที่ไม่ได้เปิด ปฏิทินเก่าค้างปี มีรอยฉีกทิ้งเป็นที่ ๆ สมุดที่เปิดอยู่ข้างหัวเตียง มีรอยน้ำตา

ฝันนั้นบางครั้งดูสวยงาม แต่เมื่อตอนที่ฝันร้าย ทุกอย่างดูมืดหม่นจนเกินทน ไม่มีทางออกแต่ไม่ใช่ความจริง

เธอรู้.. และเธอก็เข้าใจ... แต่ความรู้และความเข้าใจไม่อาจต้านความรู้สึก บ่อยเสียยิ่งกว่าบ่อยที่มนุษย์เราเดินทางตามความรู้สึก หาใช่ความนึกคิด

เธออยากจะกลับไปฝันอีกครั้ง... จะเป็นฝันดีหรือว่าฝันร้าย เธอรับได้หมด เพราะเธอรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง มันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะต้องเจอ

ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเลือก ไม่มีทางถอย ไม่มีทางหลบหนี อะไรที่เกิดขึ้นมาย่อมเกิดขึ้นมา ไม่มีทางไตร่ตรองไม่มีการใคร่ครวญ ไม่มีการต่อรอง

หลายครั้งเธอเองยังสงสัยว่าจริง ๆ แล้วความจริงมีอยู่จริง ๆ หรือเปล่า?