ท้องฟ้าไม่มีความหมาย ถ้าไม่มีใครแหงนมองฟ้าของคนอื่น

เขาอยู่ที่นี่! เธอรู้สึก เขาอยู่ข้าง ๆ นี่เอง แม้จะไม่เห็นกัน แม้จะไม่ได้สัมผัสกาย แต่เธอรับรู้ได้ มันเหมือนเมื่อตอนนั้น. . . เมื่อเธอป่วยหนัก ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล เธอรู้สึกว่าเขามาดูแลและนั่งมองไม่ยอมห่าง พอเธอลืมตาขึ้นมาเขาเพิ่งจะจากไป และความรู้สึกในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากตอนนั้น เพียงแต่ร่างกายและวิญญาณของเธอและเขาห่างกันในคนละแบบ ตอนนั้นเธอเหลือแค่ร่างกาย แต่จิตใจล่องลอย เขาร้องเรียกเธอ แต่ในวันนี้เธออยู่ที่นี่ และเป็นฝ่ายที่กู่ร้องเรียกเขา

กลับมาแล้วเหรอ? วิกเห็นอะไรบ้างล่ะ แม้น้ำตาแห่งความคิดถึงมันเหือดแห้งไปแล้ว แต่ทะเลน้ำตายังคงมีคลื่นลม เสียงของวรรณสะอื้น เธอเดินพูดกับวิกไปมาในห้อง ก้าวเท้าออกไปข้างนอก ฟ้าสีคราม ลมโชยเอื่อย เธอหยิบดอกไม้ในใจกันไปฝังไว้ใต้ต้นไม้